گاهی ز هوس دست زنان میباشم
گاه از دوری دست گزان میباشم

در آب کنم دست که مه را گیرم
مه گوید من بر آسمان میباشم

گر باده نهان کنیم بو را چه کنیم
وین حال خمار و رنگ و رو را چه کنیم

ور با لب خشک عشق را خشک آریم
این چشمهٔ چشم همچو جو را چه کنیم

گر چرخ پر از ناله کنم معذورم
ور دشت پر از ژاله کنم معذورم

تو جان منی و میدوم در پی تو
جان را چو به دنباله کنم معذورم

گر چرخ زنم گرد تو خورشید زنم
ور طبل زنم نوبت جاوید زنم

چون حارس چوبک زن بام تو شوم
چوبک همه بر تارک ناهید زنم

گر جنگ کند به جای چنگش گیرم
ور خوار کنم بنام و ننگش گیرم

دانی بر من تنگ چرا می‌گیرد
تا چون ببرم آید تنگش گیرم

گر خوب کنی روی مرا خوب توام
ور چنگ کنی چو چوب هم چوب توام

گر پاره کنی ز رنج ایوب توام
ای یوسف روزگار یعقوب توام

گردان به هوای یار چون گردونیم
ایزد داند در این هوا ما چونیم

ما خیره که عاقلان چرا هشیارند
وانان حیران که ما چرا مجنونیم

گر دریائی ماهی دریای توام
ور صحرائی آهوی صحرای توام

در من می‌دم بندهٔ دمهای توام
سرنای تو سرنای تو سرنای توام

گر دل دهم و از سر جان برخیزم
جان بازم و از هر دو جهان برخیزم

من بنده به خوی تو نمیدانم زیست
مقصود تو چیست تا از آن برخیزم

گر دل طلبم در خم مویت بینم
ور جان طلبم بر سر کویت بینم

از غایت تشنگی اگر آب خورم
در آب همه خیال رویت بینم