جان کیست که او بدیده کار تو کند
یا دیده و دل که او شکار تو کند

گر از سر گور من برآید خاری
آن خار به عشق خار خار تو کند

جان محرم درگاه همی باید برد
دل پر غم و پر آه همی باید برد

از خویش به ما راه نیابی هرگز
از ما سوی ما راه همی باید برد

جانم ز هواهای تو یادی دارد
بیرون ز مرادها مرادی دارد

بر باد دهم خویش در این بادهٔ عشق
کاین باده ز سودای تو بادی دارد

جانیکه در او از تو خیالی باشد
کی آن جان را نقل و زوالی باشد

مه در نقصان گرچه هلالی باشد
نقصان وی آغاز کمالی باشد

جائیکه در او چون نگاری باشد
کفر است که آنجای قراری باشد

عقلی که ترا بیند و از سر نرود
سر کوفته به که زشت ماری باشد

جز دمدمهٔ عشق تو در گوش نماند
جان را ز حلاوت ازل هوش نماند

بی‌رنگی عشق رنگها را آمیخت
وز قالب بی‌رنگ فراموش نماند

جز صحبت عاشقان و مستان مپسند
دل در هوس قوم فرومایه مبند

هر طایفه‌ات بجانب خویش کشند
زاغت سوی ویرانه و طوطی سوی قند

چشمت صنما هزار دلدار کشد
آن غمزه‌ی زیر او همه زار کشد

شاهان زمانه خصم بر دار کنند
آن نرگس بیدار تو بی دار کشد

چشم تو هزار سحر مطلق دارد
هر گوشه هزار جان معلق دارد

زلفت کفر است و دین رخ چون قمرست
از کفر نگر که دین چه رونق دارد

چشمی که نظر بدان گل و لاله کند
این گنبد چرخ را پر از ناله کند

میهای هزارساله هرگز نکنند
دیوانگیی که عشق یکساله کند