کشتی چو به دریای روان می‌گذرد
می‌پندارد که نیستان می‌گذرد

ما می‌گذریم ز این جهان در همه حال
می‌پنداریم کاین جهان می‌گذرد

گفتم بیتی نگار از من رنجید
یعنی که بوزن بیت ما را سنجید

گفتم که چه ویران کنی این بیت مرا
گفتا به کدام بیت خواهم گنجید

گفتم جانی به ترک جان نتوان کرد
گفتا جانرا چو تن نشان نتوان کرد

گفتم که تو بحر کرمی گفت خموش
در است چو سنگ رایگان نتوان کرد

گفتم که به من رسید دردت بمزید
گفتا خنک آن جان که بدین درد رسید

گفتم که دلم خون شد از دیده دوید
گفت اینکه تو را دوید کس را ندوید

گفتم که ز خردی دل من نیست پدید
غمهای بزرگ تو در او چون گنجید

گفتا که ز دل بدیده باید نگرید
خرد است و در او بزرگها بتوان دید

گفتی که بگو زبان چه محرم باشد
محرم نبود هرچه به عالم باشد

والله نتوان حدیث آن دم گفتن
با او که سرشت خاک آدم باشد

کو پای که او باغ و چمن را شاید
کو چشم که او سرو و سمن را شاید

پای و چشمی یکی جگر سوخته‌ای
بنمای یکی که سوختن را شاید

گوید چونی خوشی و در خنده شود
چون باشد مردهٔ ای که او زنده شود

امروز پراکنده نخواهم گفتن
هرچند که راه او پراکنده شود

گویند که فردوس برین خواهد بود
آنجا می ناب و حور عین خواهد بود

پس ما می و معشوق به کف میداریم
چون عاقبت کار همین خواهد بود

کی باشد کین نبش بنوش تو رسد
زهرم به لب شکرفروش تو رسد

زیرا که تو کیمیای بی‌پایانی
ای خوش خامی که او بجوش تو رسد