گر دریا را همه نهنگان گیرند
ور صحرا را همه پلنگان گیرند

ور نعمت و مال چشم تنگان گیرند
عشاق جمال خوب رنگان گیرند

گر صبر کنم جامعهٔ جان میسوزد
جان من و آن جملگان میسوزد

ور بانگ برآورم دهان میسوزد
از من گذرد هر دو جهان میسوزد

گر صبر کنم دل از غمت تنگ آید
ور فاش کنم حسود در چنگ آید

پرهیز کنم که شیشه بر سنگ آید
گوئی که ز عشق ما ترا ننگ آید

اگر عاشق را فنا و مردن باشد
یا در ره عشق جان سپردن باشد

پس لاف بود آنچه بگفتند که عشق
از عین حیات آب خوردن باشد

گر ما نه همه تنور سوزان باشد
ناگه ز درم درآی گرم آن باشد

چون وعده دهی نیابی سرد آن باشد
سرما نه همه سرد زمستان باشد

گر مرده شود تن بر خود جاش کنند
ور زنده بود قصد سر و پاش کنند

گفتم که مرا حریف اوباش کنند
گفتا نی نی مست شوی فاش کنند

گر نگریزی ز ما بنازی چه شود
ور نرد وداع ما نبازی چه شود

ما را لب خشک و دیدهٔ تر بی‌تست
گر با تر و خشک ما بسازی چه شود

گر هر دو جهان ز خار غم پر باشد
از خار بترسد آنکه اشتر باشد

ور جان و جهان ز غصه آلوده شود
پاکیزه شود چو عشق گازر باشد

کس از خم چوگان تو گوئی نبرد
وز وصل تو ره به جستجوئی نبرد

گر یوسف دیده همچو یعقوب کند
از پیرهن حسن تو بوئی نبرد

کس واقف آن حضرت شاهانه نشد
تا بی‌دل و بی‌عقل سوی خانه نشد

دیوانه کسی بود که آن روی تو دید
وانگه ز تو دور ماند و دیوانه نشد