خورشید همی زرد شود بر دیوار
ما نیز همی زرد شویم از غم یار

گاه از غم یار و گه ز نادیدن یار
گر کار چنین ماند خدایا زنهار

در باغ در نیامدم گرد آور
درویش و تهی روم من راهگذر

خواهی که برون روم مرا بگشا در
ور نگشائی گمان بد نیز مبر

در خاک در وفای آن سیمین بر
میکار دل و دیده میندیش ز بر

از من بشنو تا نشوی زیر و زبر
والله که خبر نداری از زیر و زبر

در مصطبه‌ها گر دو خرابات نگر
پیچیدن مستان به ملاقات نگر

در کعبهٔ عشق سوی میقات نگر
هیهات شنو ز روح و هیهات نگر

در نوبت عشق چشم باشد در بار
چون او بگذشت دل بروید چو بهار

این دم چو بهار است ز روی دلدار
چون کار به نوبت است دم را هشدار

دست و دل ما هرچه تهی‌تر خوشتر
و آزادی دل ز هرچه خوشتر خوشتر

عیش خوش مفلسانه یک چشم زدن
از حشمت صد هزار قیصر خوشتر

دوری ز برادر منافق بهتر
پرهیز ز یار ناموافق بهتر

خاک قدم یار موافق حقا
از خون برادر منافق بهتر

رفتم به سر گور کریم دلدار
میتافت ز گلزار تنش چون گلزار

در خاک ندا کردم خاکا زنهار
آن یار وفادار مرا نیکو دار

روی چو مهت پیش چراغ اولی‌تر
روی حبشی کرده به داغ اولی‌تر

این حلقه چو باغست تو بلبل ما را
رقص بلبل میان باغ اولی‌تر

زان ابروی چون کمانت ای بدر منیر
دل شیشهٔ پرخون شود از ضربت تیر

گویم ز دل و شیشه و خون چیست نظیر
بردارم جام باده و گوید گیر