یک چند به کودکی به استاد شدیم
یک چند به روی دوستان شاد شدیم

پایان حدیث ما شنو که چه بوَد
چون ابر درآمدیم و بر باد شدیم

یک دم که ز دیدار تو یک سو افتم
از وسوسه اندیشه به صد کو افتم

از دیدن روی تو چنان گردانم
کز جنبش یک موی تو در رو افتم

آشفته همی رَوی به کویی ای جان
می‌جویی از آن گمشدهٔ خویش نشان

من دوش بدیدم کمرت را ز میان
هان تا نبری گمانِ بد بر دگران

آمد دل تا دردِ نهانم گفتن
گفتا ز برای او چه دانم گفتن

گفتا که از آن دو چشم یک حرف بگوی
گفتا که دو چشم را چه تانم گفتن

آمد شب و غم‌های تو همچون عسسان
یابند دلم را به سوی کوی کسان

روز آمد کز شبت به فریاد رسم
فریاد مرا ز دست فریادرسان

آن حلوایی که کم رسد زو به دهن
چون دیگ به جوش آمده از وی دل من

از غایت لطف آنچنان خوشخوارست
کز وی دو هزار من توانی خوردن

آن صورت غیبی که شندیش دشمن
با خود به قیاس می‌بریدش دشمن

مانندهٔ خورشید برآمد پیشین
هر سو که نظر کرد ندیدش دشمن

آن کس که نساخت با لقای یاران
افتاد به مکر دزد و تهدید عوان

می‌گفت و همی گریست و انگشت گزان
فریاد من از خوی بد و بار گران

آنکو طمع وفا برد بر شکران
بر خویش بزد عیب و نزد بر شکران

ور شکران نهاد انگشت به عیب
در هجر بسی دست گزد بر شکران

آن کیست کز این تیر نشد همچو کمان
وز زخم چنین تیر گرفتار چنان

وانگه خبر یافت که این پای بکوفت
از دست هوای خود نشد دست زنان