ای دل تو در این واقعه دمسازی کن
وی جان به موافقت سراندازی کن

ای صبر تو پای غم نداری بگریز
ای عقل تو کودکی برو بازی کن

ای دل چه شدی ز دست دستی میزن
دست از هوس عشوه‌پرستی میزن

گوئیکه چه ره زنم چو من دست زنم
چون نرگس مستش ره‌مستی میزن

ای دوست قبولم کن و جانم بستان
مستم کن و از هر دو جهانم بستان

با هرچه دلم قرار گیرد بی تو
آتش به من اندر زن و آنم بستان

ای رفته ز یاران تو به یک گوشه کران
فریاد تو از خوی بد و بار گران

گر شیر نری چه می‌گریزی ز نران
ور لاشه خری و سوی لاشه خران

ای روی تو باغ و چمن هر دو جهان
از جان تو زنده شد تن هر دو جهان

بشکستن تو شکستن هر دو جهان
ای ضعف تو ویران شدن هر دو جهان

ای روی تو کعبهٔ دل و قبلهٔ جان
چون شمع ز غم سوختم ای شعلهٔ جان

بردار حجاب و رخ به عاشق بنمای
تا چاک زند به دست خود خرقهٔ جان

ای زخم تو خوشتر از دوای دگران
امساک تو بهتر از عطای دگران

ای جور تو بهتر از وفای دگران
دشنام تو بهتر از ثنای دگران

ای زخم زننده بر رباب دل من
بشنو تو از ناله جواب دل من

در هر ویران دفینه گنج دگر است
عشق است دفینه در خراب دل من

ای سنگ ز سودای لبت آبستان
از سنگ برون کشی تو مکر و دستان

آنجام چو جانیکه بدان کف داری
از بهر خدا از کف مستان مستان

ای شاه تو مات گشته را مات مکن
افتادهٔ توست جز مراعات مکن

گر غرقهٔ جرم است مجازات مکن
از بهر خدا قصد مکافات مکن