شاخ گل تر بر سر عنبر میزن
وز تیغ مسلمان سر کافر میزن

چون نای توام بگوش من درمیدم
چون دف توام بروی من بر میزن

شب رفت و نرفت ای بتِ سیمین‌برِ من
سودای مناجات غمت از سرِ من

خواب شب من توی و نور روزم
نه روز و نه شب چون تو نباشی برِ من

شد کودکی و رفت جوانی ز جوان
روز پیری رسید بر پر ز جهان

هر مهمانرا سه روز باشد پیمان
ای خواجه سه روز شد تو بر خیز و بران

شمع ازلست عالم افروزی من
زان شاهد اعظم است پیروزی من

بی‌شاهد و شمع ازل چون باشم
آری چکنم چو این بود روزی من

شوری دارم که برنتابد گردون
شوریکه به خواب درنبیند مجنون

این کمینه ایست از سینهٔ دوست
تا سینهٔ پاک دوست چون باشد چون

صورت همه مقبول هیولا میدان
تصویر گرش علت اولی میدان

لاهوت به ناسوت فرو ناید لیک
ناوست ز لاهوت هویدا میدان

طبع تو چو سنگست و دلت چون آهن
وز آهن و سنگ جسته آتش سوی من

سنگت چو در آتش است ای ماه ختن
خرمن باشم که دل نهم بر خرمن

طبعی نه که با دوست در نیامیزم من
عقلی نه که از عشق بپرهیزم من

دستی نه که با قضا درآویزم من
پائی نه که از میانه بگریزم من

عقلی که خلاف تو گزیدن نتوان
دینی که ز عهد تو بریدن نتوان

علمی که به کنه تو رسیدن نتوان
زهدی که ز دام تو رهیدن نتوان

عید آمد و عیدانه جمال سلطان
عیدانه که دیده است چنین در دو جهان

عید این بود و هزار عید ای دل و جان
کان گنج جهان برآمد از کنج نهان