هنگام اجل چو جان بپردازد تن
مانند قبای کهنه اندازد تن

تن را که ز خاکست دهد باز به خاک
وز نور قدیم خویش برسازد تن

یا دلبر من باید و یا دل بر من
نی دل بر من باشد و نی دلبر من

ای دل بر من مباش بی‌دلبر من
یک دلبر من به از دو صد دل بر من

یارب چه دلست این و چه خو دارد این
در جستن او چه جستجو دارد این

بر خاک درش هر نفسی سر بنهد
خاکش گوید هزار رو دارد این

یا اوحد بالجمال یا جانمسن
از عهد من ای دوست مگر نادمسن

قد کنت تجنی فقل تاجکسن
والیوم هجرتنی فقل سن کم سن

آن رهزن دل که پای‌کوبانم از او
چون آینهٔ خیال خوبانم از او

جانی‌ست که چون دست زنان می‌آید
یارب یارب چه می‌شود جانم از او

آن شاه که هست عقل دیوانهٔ او
وز عشق دلم شده است همخانهٔ او

پروانه فرستاد که من آن توام
صد شمع به نور شد ز پروانهٔ او

آن شخص که رشک برد بر جامهٔ تو
تا رشک برد بر لب خودکامهٔ تو

یا رشک برد بر آن رخ فرخ تو
یا بر کر و فر روح علامهٔ تو

آن کس که همیشه دل پر از دردم از او
با سینهٔ ریش و با رخ زردم از او

امروز بناز او بری بر من زد
المنة لله که بری خوردم از اوش

آن لاله رخی که با رخ زردم از او
وان داروی دردی که همه دردم از او

یک روز به بازار بری بر من زد
باور نکند کس چه بری خوردم از او

از جان بشنیده‌ام نوای غم تو
نی خود جانهاست ذره‌های غم تو

آن صورتها که در درون می‌آیند
تابند چو ذره در هوای غم تو