ای مشفق فرزند دو بیتی می‌گو
هردم جهت پند دو بیتی می‌گو

در فرقت و پیوند دو بیتی می‌گو
در عین غزل چند دو بیتی می‌گو

با توست مُراد، از چه رَوی هر سو تو
او توست ولی به او می‌گو تو

اویی و تویی ز احولی می‌خیزد
چون دیده شود راست، تو اویی او تو

با نامحرم حدیث اسرار مگو
با مردودان حکایت از یار مگو

با مردم اغیار جز اغیار مگو
با اشتر خار خوار جز خار مگو

بر آتش چو دیک تو خود را میجو
می‌جوش تو خودبخود مرو بر هر سو

مقصود تو گوهر است بشتاب و بجو
زو جوش کنی کن بسوی گوهر زو

بر تختهٔ دل که من نگهبانم و تو
خطّی بنوشته‌ای که من خوانم و تو

گفتی که بگویمت چو من مانم و تو
این نیز از آنهاست که من دانم و تو

ترکی که دلم شاد کند خندهٔ او
دارد به غمم زلف پراکندهٔ او

بستد ز من او خطی به آزادی خویش
آورد خطی که من شدم بندهٔ او

چون پاک شد از رنگ خودی سینهٔ تو
خودبین گردی ز یار دیرینهٔ تو

بی‌آینه روی خویش نتوان دیدن
در یار نگر که اوست آئینه تو

خواهی که مقیم و خوش شوی با ما تو
از سر بنه آن وسوسه و غوغا تو

آنگه تو چنان شوی که بودی با من
آنگاه چنان شوم که بودم با تو

داروی ملولی رخ و رخسارهٔ تو
وان نرگس مخمورهٔ خمارهٔ تو

چندان نمک است در تو دانی پی چیست
از بهر ستیزهٔ جگرخوارهٔ تو

در اصل یکی بُدَست جان من و تو
پیدای من و تو و نهان من و تو

خامی باشد که گویی آن من و تو
برخاست من و تو از میان من و تو