جان ما را هر نفس بستان نو
گوش ما را هر نفس دستان نو

ماهیانیم اندر آن دریا که هست
روز روزش گوهر و مرجان نو

تا فسون هیچ کس را نشنوی
این جهان کهنه را برهان نو

عیش ما نقد است وآنگه نقد نو
ذات ما کان است وآنگه کان نو

این شکر خور این شکر کز ذوق او
می‌دهد اندر دهان دندان نو

جمله جان شو ار کسی پرسد تو را
تو کیی گو هر زمانی جان نو

من زمین را لقمه‌ام لیکن زمین
رویدش زین لقمه صد لقمان نو

زرد گشتی از خزان غمگین مشو
در خزان بین تاب تابستان نو

ای غذای جان مستم نام تو
چشم و عقلم روشن از ایام تو

شش جهت از روی من شد همچو زر
تا بدیدم سیم هفت اندام تو

گفته بودی کز توام بگرفت دل
من نخواهم در جهان جز کام تو

منتظر بنشسته‌ام تا دررسد
از پی جان خواستن پیغام تو

صوفیانیم آمده در کوی تو
شیء لله از جمال روی تو

از عطش ابریق‌ها آورده‌ایم
کاب خوبی نیست جز در جوی تو

هابده چیزی به درویشان خویش
ای همیشه لطف و رحمت خوی تو

حسن یوسف قوت جان شد سال قحط
آمدیم از قحط ما هم سوی تو

صوفیان را باز حلوا آرزو است
از لب حلوایی دلجوی تو

ولوله در خانقاه افتاد دوش
مشک پر شد خانقاه از بوی تو

دست بگشا جانب زنبیل ما
آفرین بر دست و بر بازوی تو

شمس تبریزی توی خوان کرم
سیر شد کون و مکان از طوی تو

می‌دوید از هر طرف در جست و جو
چشم پرخون تیغ در کف عشق او

دوش خفته خلق اندر خواب خوش
او به قصد جان عاشق سو به سو

گاه چون مه تافته بر بام‌ها
گاه چون باد صبا او کو به کو

ناگهان افکند طشت ما ز بام
پاسبانان درشده در گفت و گو

در میان کوی بانگ دزد خاست
او بزد زخمی و پنهان کرد رو

گرد او را پاسبانی درنیافت
کش زبون گشته‌ست چرخ تندخو

بر سر زخم آمد افلاطون عقل
کو نشان‌ها را بداند مو به مو

گفت دانستم که زخم دست کیست
کو است اصل فتنه‌های تو به تو

چونک زخم او است نبود چاره‌ای
آنچ او بشکافت نپذیرد رفو

از پی این زخم جان نو رسید
جان کهنه دست‌ها از خود بشو

عشق شمس الدین تبریزی است این
کو برون است از جهان رنگ و بو

به حریفان بنشین خواب مرو
همچو ماهی به تک آب مرو

همچو دریا همه شب جوشان باش
نی پراکنده چو سیلاب مرو

آب حیوان نه که در تاریکی است
بطلب در شب و مشتاب مرو

شب روان فلکی پرنورند
تو هم از صحبت اصحاب مرو

شمع بیدار نه در طشت زر است
به زمین در تو چو سیماب مرو

شب روان را بنماید مه رو
منتظر شو شب مهتاب مرو

ای ترک ماه چهره چه گردد که صبح تو
آیی به حجرهٔ من و گویی که گَل برو

تو ماه تُرکی و من اگر تُرک نیستم
دانم من این قدر که به تُرکی است آب سو

آب حیات تو گر ازین بنده تیره شد
ترکی مکن به کشتنم ای ترک ترک‌خو

رزق مرا فراخی از آنْ چشمِ تنگِ توست
ای تو هزار دولت و اقبال توبه‌تو

ای ارسلان قِلِج مَکِش از بهر خون من
عشقت گرفت جملهٔ اجزام موبه‌مو

زخم قلج مبادا بر عشق تو رسد
از بخل جان نمی‌کنم ای ترک گفت و گو

بر ما فسون بخواند ککجک ای قشلرن
ای سزدش تو سیرک سزدش قنی بجو

نام تو تَرک گفتم از بهر مغلطه
زیرا که عشق دارد صد حاسد و عدو

دَک تور شنیدم از تو و خاموش ماندم
غماز من بس است در این عشق رنگ و بو

ای دیده من جمال خود اندر جمال تو
آیینه گشته‌ام همه بهر خیال تو

و این طرفه‌تر که چشم نخسپد ز شوق تو
گرمابه رفته هر سحری از وصال تو

خاتون خاطرم که بزاید به هر دمی
آبستن است لیک ز نور جلال تو

آبستن است نه مهه کی باشدش قرار
او را خبر کجاست ز رنج و ملال تو

ای عشق اگر بجوشد خونم به غیر تو
بادا به بی‌مرادی خونم حلال تو

سر تا قدم ز عشق مرا شد زبان حال
افغان به عرش برده و پرسان ز حال تو

گر از عدم هزار جهان نو شود دگر
بر صفحه جمال تو باشد چو خال تو

از بس که غرقه‌ام چو مگس در حلاوتت
پروا نباشدم به نظر در خصال تو

در پیش شمس خسرو تبریز ای فلک
می‌باش در سجود که این شد کمال تو

آمد خیال آن رخ چون گلستان تو
و آورد قصه‌های شکر از لبان تو

گفتم بدو چه باخبری از ضمیر جان
جان و جهان چه بی‌خبرند از جهان تو

آخر چه بوده‌ای و چه بوده‌ست اصل تو
آخر چه گوهری و چه بوده‌ست کان تو

دلاله عشق بود و مرا سوی تو کشید
اول غلام عشقم و آن گاه آن تو

بنهاد دست بر دل پرخون که آن کیست
هر چند شرم بود بگفتم کز آن تو

بر چشم من فتاد ورا چشم گفت چیست
گفتم مها دو ابر تر درفشان تو

از خون به زعفران دلم دید لاله زار
گفتم که گلرخا همه نقش و نشان تو

هر جا که بوی کرد ز من بوی خویش یافت
گفتم نکو نگر که چنینم به جان تو

ای شمس دین مفخر تبریز جان ماست
در حلقه وفا بر دردی کشان تو

جانا توی کلیم و منم چون عصای تو
گه تکیه گاه خلقم و گه اژدهای تو

در دست فضل و رحمت تو یارم و عصا
ماری شوم چو افکندم اصطفای تو

ای باقی و بقای تو بی‌روز و روزگار
شد روز و روزگار من اندر وفای تو

صد روز و روزگار دگر گر دهی مرا
بادا فدای عشق و فریب و ولای تو

دل چشم گشت جمله چو چشمم به دل بگفت
بی‌کام و بی‌زبان عجب وصف‌های تو

زان دم که از تو چشم خبر برد سوی دل
دل می‌کند دعای دو چشم و دعای تو

می‌گردد آسمان همه شب با دو صد چراغ
در جست و جوی چشم خوش دلربای تو

گر کاسه بی‌نوا شد ور کیسه لاغری
صد جان و دل فزود رخ جان فزای تو

گر خانه و دکان ز هوای تو شد خراب
درتافت لاجرم به خرابم ضیای تو

ای جان اگر رضای تو غم خوردن دل است
صد دل به غم سپارم بهر رضای تو

از زخم هاون غم خود خوش مرا بکوب
زین کوفتن رسد به نظر توتیای تو

جان چیست نیم برگ ز گلزار حسن تو
دل چیست یک شکوفه ز برگ و نوای تو

خامش کنم اگر چه که گوینده من نیم
گفت آن توست و گفتن خلقان صدای تو

این ترک ماجرا ز دو حکمت برون نبو
یا کینه را نهفتن یا عفو و حسن خو

یا آنک ماجرا نکنی به هر فرصتی
یا برکنی ز خویش تو آن کین تو به تو

از یار بد چه رنجی از نقص خود برنج
کان خصم عکس توست مپندارشان تو دو

از کبر و بخل غیر مرنج و ز خویش رنج
زیرا که از دی آمد افسردگی جو

ز افسردگی غیر نرنجید گرم عشق
کاندر تموز مردم تشنه‌ست برف جو

آن خشم انبیا مثل خشم مادر است
خشمی است پر ز حلم پی طفل خوبرو

خشمی است همچو خاک و یکی خاک بر دهد
نسرین و سوسن و گل صدبرگ مشک بو

خاکی دگر بود که همه خار بر دهد
هر چند هر دو خاک یکی رنگ بد عمو

در گور مار نیست تو پرمار سله‌ای
چون هست این خصال بدت یک به یک عدو

در نطفه می‌نگر که به یک رنگ و یک فن است
زنگی و هندو است و قریشی باعلو

اعراض و جسم جمله همه خاک‌هاست بس
در مرتبه نگر که سفول آمد و سمو

چون کاسه گدایان هر ذره بر رهش
آن را کند پر از زر و در دیگری تسو

از نیک بد بزاید چون گبر ز اهل دین
وز بد نکو بزاید از صانعی هو

گویی فسوس باشد کز من فسوس خوار
صرفه برد نه خود من صرفه برم از او

این مایه می‌ندانی کاین سود هر دو کون
اندر سخاوت است نه در کسب سو به سو

خود را و دوستان را ایثار بخش از آنک
بالادو است حرص تو بی‌پای چون کدو

در جود کن لجاج نه اندر مکاس و بخل
چون کف شمس دین که به تبریز کرد طو