عقل آمد و پندِ عاشقان پیش گرفت
در ره بنشست و رهزنی کیش گرفت

چون در سرشان جایگهِ پند ندید
پای همه بوسید و رَهِ خویش گرفت

عمریست که جان بنده بی‌خویشتن است
و انگشت‌نمای عالمی مرد و زن است

برخاستن از جان و جهان مشکل نیست
مشکل ز سر کوی تو برخاستن است

قومی غمگین و خود مدان غم ز کجاست
قومی شادان و بیخبر کان ز چه جاست

چندین چپ و راست بیخبر از چپ و راست
چنین من و ماست بیخبر از من و ما است

گر آتش دل نیست پس این دود چراست
ور عود نسوخت بوی این عود چراست

این بودن من عاشق و نابود چراست
پروانه ز سوز شمع خشنود چراست

گر آه کنم آه بدین قانع نیست
ور خاک شوم شاه بدین قانع نیست

ور سجده کنم چو سایه هرسو که مه است
پنهان چه کنم ماه بدین قانع نیست

گر باد بر آن زلف پریشان زندت
مه طال بقا از بن دندان زندت

ای ناصح من ز خود برآئی و ز نصح
گر زانچه دلم چشیده بر جان زندت

گر بر سر شهوت و هوا خواهی رفت
از من خبرت که بینوا خواهی رفت

ور درگذری از این ببینی بعیان
کز بهر چه آمدی کجا خواهی رفت

گر جملهٔ آفاق همه غم بگرفت
بیغم بود آنکه عشق محکم بگرفت

یک ذره نگر که پای در عشق بکوفت
وان ذره جهان شد که دو عالم بگرفت

گر دامن وصل تو کشم جنگی نیست
ور طعنهٔ عشقت شنوم ننگی نیست

با وصل خوشت میزنم و میگیرم
وصلی که در او فراق را رنگی نیست

گر در وصلی بهشت یا باغ اینست
ور در هجری دوزخ با داغ اینست

عشق است قدیم در جهان پوشیده
پوشیده برهنه می‌کند لاغ اینست