عقل آمد و پندِ عاشقان پیش گرفت (366)
-
اندازه متن
+
عقل آمد و پندِ عاشقان پیش گرفت
در ره بنشست و رهزنی کیش گرفت
چون در سرشان جایگهِ پند ندید
پای همه بوسید و رَهِ خویش گرفت
تو تا بنشستهای بر دار فانی (2720)
تو تا بنشستهای بر دار فانی نشسته میروی و می نبینی
نشسته میروی این نیز نیکو…
جانا توی کلیم و منم چون عصای تو (2236)
جانا توی کلیم و منم چون عصای تو گه تکیه گاه خلقم و گه اژدهای تو
پیشنمایش
