عاشق که بناز و ناز کی فرد بود
در مذهب عاشقی جوانمرد بود

بر دلشدگان چه ناز در خورد بود
یعقوب که یوسفی کند سرد بود

عاشق که تواضع ننماید چکند
شبها که بکوی تو نیاید چکند

گر بوسه زند زلف ترا تیره مشو
دیوانه که زنجیر نخاید چکند

عشاق به یک دم دو جهان در بازند
صد ساله بقا به یک زمان دربازند

بر بوی دمی هزار منزل بروند
وز بهر دلی هزار جان دربازند

عشق آن باشد که خلق را دارد شاد
عشق آن باشد که داد شادیها داد

زاده است مرا مادر عشق از اول
صد رحمت و آفرین بر آن مادر باد

عشق آن خوشتر کز او بلاها خیزد
عاشق نبود که از بلا پرهیزد

مردانه کسی بود که در شیوهٔ عشق
چون عشق به جان رسد ز جان بگریزد

عشق از ازلست و تا ابد خواهد بود
جویندهٔ عشق بیعدد خواهد بود

فردا که قیامت آشکارا گردد
هر دل که نه عاشق است رد خواهد بود

عشق تو بهر صومعه مستی دارد
بازار بتان از تو شکستی دارد

دست غم تو بهر دو عالم برسید
الحق که غمت درازدستی دارد

عشق تو خوشی چو قصد خونریز کند
جان از قفس قالب من خیز کند

کافر باشد که با لب چون شکرت
امکان گنه یابد و پرهیز کند

عشق تو سلامت ز جهان می‌ببرد
هجر تو اجل گشته که جان می‌ببرد

آندل که به صد هزار جان می‌ندهم
یک خندهٔ تو به رایگان می‌ببرد

عشقی آمد که عشقها سودا شد
سوزیدم و خاکستر من هم لا شد

باز از هوس سوز خاکستر من
واگشت و هزار بار صورتها شد