سَبَتْ سَلْمیٰ بِصُدْغَیها فُؤادی (438)
-
اندازه متن
+
سَبَتْ سَلْمیٰ بِصُدْغَیها فُؤادی
و رُوحی کُلَّ یَومٍ لی یُنادی
نگارا بر من بیدل ببخشای
و واصِلْنی علی رَغْمِ الْأَعادی
حبیبا در غم سودای عشقت
تَوَکَّلْنا علی رَبِّ الْعِبادِ
أَ مَنْ اَنْکَرْتَنی عَن عشق سَلْمیٰ
تُزاوَّل آن روی نِهْکو بِوادی
که همچون مُت به بوتَن دل وَ اِی رَه
غَریقُ الْعِشقِ فی بَحْرِ الْوِدادِ
به پی ماچان غَرامت بِسپُریمَن
غَرَت یک وی رَوِشتی از اَما دی
غم این دل بِواتَت خورد ناچار
و غَر نه او بِنی آنچَت نَشادی
دل حافظ شد اندر چین زلفت
بِلَیلٍ مُظْلِمٍ وَ اللّهُ هادی
عشقبازیّ و جوانیّ و شرابِ لَعلْفام (309)
عشقبازیّ و جوانیّ و شرابِ لَعلْفام مجلسِ اُنس و حریفِ همدم و شُربِ مدام
ساقیِ…
مباد کس چو من خسته مبتلای فراق (34)
مباد کس چو من خسته مبتلای فراق که عمر من همه بگذشت در بلای فراق
…
