گویند یزدجرد شهریار روزی نشسته بود (13)
-
اندازه متن
+
حکایت 13 : گویند یزدجرد شهریار روزی نشسته بود بر دکان باغ سرای و انگشتری پیروزه در انگشت داشت، تیری بیامد و بر نگینه انگشتری زد و خرد بشکست و از وی بگذشت و بزمین در نشست و کس ندانست که آن تیر از کجا آمد. هر چند تجسس کردند پدید نیامد. وی ازان غمناک و باندیشه شد که « این چه شاید بود ؟» چون از دانایان و ندیمان خویش بپرسید کس آن تاویل نمیدانست و آنک لختی دانست نیارست گفت. پس ازان بس روزگار نیامد که بمرد، ملک از خاندان او برفت.
می خور که فلک بهر هلاک من و تو (152)
می خور که فلک بهر هلاک من و تو قصدی دارد به جان پاک من و تو
برخیز بتا بیا ز بهر دل ما (1)
برخیز بتا بیا ز بهر دل ما حل کن به جمال خویشتن مشکل ما
یک کوزه…
