هنگام صبوح ای صنمِ فرخپی (178)
-
اندازه متن
+
هنگام صبوح ای صنمِ فرخپی
برساز ترانهای و پیشآور می
کافکند به خاک صدهزاران جم و کِی
این آمدن تیر مَه و رفتن دی
هنگام صبوح ای صنمِ فرخپی
برساز ترانهای و پیشآور می
کافکند به خاک صدهزاران جم و کِی
این آمدن تیر مَه و رفتن دی
ای دل چو زمانه میکند غمناکت ناگه برود ز تن روانِ پاکت
بر سبزه نشین…
بر چهرۀ گل نسیم نوروز خوش است در صحن چمن روی دلافروز خوش است
از…

