در حیرتم از روی و سر و موی نگار
-
اندازه متن
+
در حیرتم از روی و سر و موی نگار
باروی چو صبح و موی همچون شب تار.
بخت سیه از موی سپیدم بگریخت
دارد شب او هنوز صبحی به کنار.
باد آمد و گل آمد و وقت آمد خوب
باد آمد و گل آمد و وقت آمد خوب خیز ای پسر وخیمه ز خاشاک بروب
بگذر که از این دایره جا نیست به در
بگذر که از این دایره جا نیست به در، بسیار بود گمان از آن نیست خبر.
