دارد همهام درد که درمان بدهد
-
اندازه متن
+
دارد همهام درد که درمان بدهد،
هرچند در این میانه هجران بدهد
او جان مرا بهانه دارد، ترسم
چندان ندهد زمان، که تن جان بدهد
در کوفتمش. گفت: چنین زود چرا؟
در کوفتمش. گفت: چنین زود چرا؟ دوری جستم. بگفت: مردود چرا؟
فریادم از جفاش چون برشد…
گوشم همه چشم گشت و چشمم همه گوش
گوشم همه چشم گشت و چشمم همه گوش تا آنکه به دو در نگرم دوش به دوش
