مسکین دلی من که پای بر کوی تو داشت
-
اندازه متن
+
مسکین دلی من که پای بر کوی تو داشت
با دستم کاو راه به گیسوی تر داشت
آمد که در آن شب سیه جای برد
زاو خونش ریختی و خون بوی تو داشت
دیدم گل را به خنده در وقت سحر
دیدم گل را به خنده در وقت سحر گفت چه فراوانش شادی است مگر
گل گفت…
دل فولادم با من نیست
ول کنید اسب مرا راه توشه ی سفرم را و نمد زینم را و مرا هرزه درا، که خیالی سرکش…
