باد آمد و روی دشت و گلزار بسوخت
-
اندازه متن
+
باد آمد و روی دشت و گلزار بسوخت
در خرمن خندان گل آتش افروخت
میخواست نشان گذارد از خود بر خاک
آب همه بردو بار از اندوه اندوخت
گفتم ز سفیدی و سیاهی دارم
گفتم ز سفیدی و سیاهی دارم ور زانکه زمن هزار کاهی دارم
من اینهمه ام داشتن…
دردا که نگشت هر کسی محرم ما
دردا که نگشت هر کسی محرم ما آگاه نشد به دل ز بیش و کم ما
