آن حرف که خاطرم بدان میپرداخت
-
اندازه متن
+
آن حرف که خاطرم بدان میپرداخت
بر پاس من او نشانی از من میساخت
شد زیر و زبر زخام چندو دیدیم
بیهوش زمانه حرف را هم نشناخت
ابر است و شب است و ره بیابان دراز
ابر است و شب است و ره بیابان دراز آنگاه دلی سوخته را با تو نیاز
بودم مرغی رها چو آوای جرس
بودم مرغی رها چو آوای جرس، صیادم افکند در این کنج قفس
با من نفسی ست…
پیشنمایش
