بار دیگر از دل و از عقل و جان برخاستیم (1601)
-
اندازه متن
+
بار دیگر از دل و از عقل و جان برخاستیم
یار آمد در میان ما از میان برخاستیم
از فنا رو تافتیم و در بقا دربافتیم
بینشان را یافتیم و از نشان برخاستیم
گرد از دریا برآوردیم و دود از نه فلک
از زمان و از زمین و آسمان برخاستیم
هین که مستان آمدند و راه را خالی کنید
نی غلط گفتم ز راه و راهبان برخاستیم
آتش جان سر برآورد از زمین کالبد
خاست افغان از دل و ما چون فغان برخاستیم
کم سخن گوییم وگر گوییم کم کس پی برد
باده افزون کن که ما با کم زنان برخاستیم
هستی است آن زنان و کار مردان نیستی است
شکر کاندر نیستی ما پهلوان برخاستیم
خورشید که باشد که بروی تو رسد (651)
خورشید که باشد که بروی تو رسد یا باد سبک سر که به موی تو رسد
به صلح آمد آن ترک تند عربده کن (2085)
به صلح آمد آن ترک تند عربده کن گرفت دست مرا گفت تکری یرلغسن
سؤال کردم…
پیشنمایش
