عشق جانان مرا ز جان ببرید (991)
-
اندازه متن
+
عشق جانان مرا ز جان ببرید
جان به عشق اندرون ز خود برهید
زانک جان محدثست و عشق قدیم
هرگز این در وجود آن نرسید
عشق جانان چو سنگ مغناطیس
جان ما را به قرب خویش کشید
باز جان را ز خویشتن گم کرد
جان چو گم شد وجود خویش بدید
بعد از آن باز با خود آمد جان
دام عشق آمد و در او پیچید
شربتی دادش از حقیقت عشق
جمله اخلاصها از او برمید
این نشان بدایت عشق است
هیچ کس در نهایتش نرسید
ای شب ، شادی همیشه بادی شادا (26)
ای شب ، شادی همیشه بادی شادا عمرت به درازیِ قیامت بادا
در یاد من آتشی…
جانی که در او دو صد جهان میدانم (1206)
جانی که در او دو صد جهان میدانم گوئیکه فلانست و فلان میدانم
او شاهد حضرتست…
