خورشید که بر جامهٔ درویش افتد (29)
-
اندازه متن
+
خورشید که بر جامهٔ درویش افتد
از بخت نگونش ابر در پیش افتد
خورشید که بر جامهٔ درویش افتد
از بخت نگونش ابر در پیش افتد
پارسایی را دیدم به محبّتِ شخصی گرفتار، نه طاقتِ صبر و نه یارایِ گفتار. چندان که ملامت دیدی و غَرامت…

