خورشید که بر جامهٔ درویش افتد (29)
-
اندازه متن
+
خورشید که بر جامهٔ درویش افتد
از بخت نگونش ابر در پیش افتد
به چشمِ خویش دیدم در بیابان (34-8)
کارها به صبر بر آید و مُستَعجِل به سر در آید
به چشمِ خویش دیدم در بیابان…
گر هیمه عود گردد و گر سنگ در شود (34)
گر هیمه عود گردد و گر سنگ در شود مشنو که چشم آدمی تنگ پر شود
