خورشید که بر جامهٔ درویش افتد (29)
-
اندازه متن
+
خورشید که بر جامهٔ درویش افتد
از بخت نگونش ابر در پیش افتد
اَمْرَد آن گه که خوب و شیرین است (11-5)
یکی را پرسیدند از مُسْتَعْرِبانِ بغداد: مٰا تَقُولُ فِی الْمُرْدِ؟ گفت: لا خَیْرَ فیهِمْ مادامَ اَحَدُهُمْ لَطیفاً یَتَخاشَنُ؛ فَاِذا خَشُنَ…
غریبی گرت ماست پیش آورد (32-1)
شیّادی گیسوان بافت که من علویم و با قافله حجاز به شهری در آمد که از حج همی‌آیم و قصیده‌ای…
