آنگاه خداوند از آدمی بیزار شد
-
اندازه متن
+
آنگاه خداوند از آدمی بیزار شد
روی به آسمان نهاد
و آدمی از خداوند بیزار شد
به سوی حوا رفت
گویی اشیا فرو می پاشیدند
اما کلاغ کلاغ
کلاغ آنها را به یکدیگر چفت کرد
میخکوب کردن آسمان و زمین به یکدیگر – –
پس آدمی فریاد زد، اما با صدای خداوند
و خداوند به خونریزی دچار شد، اما با خون آدمی
پس در مفصل آسمان و زمین بانگ غیژغیژ برخاست
که قانقاریایی شد و بوی گند گرفت – –
هراسی ورای رستگاری
عذاب کاسته نشد
نه آدمی توانست آدمی باشد نه خدا
عذاب
افزوده شد
کلاغ
نیشخندی زد
فریادزنان:” این است آفرینش من”.
پرچم سیاه خویشتن را به اهتزاز درآورد.
گفتم کفی بزن – منطق سنگ
گفتم کفی بزن دستهایت را شکسته بودند گفتم حرفی زبانت را چشم گشودی وآنگاه… هزاران گره… آنان به پنجره سنگ…
آفرینش جیغ زنان لرزید
آفرینش جیغ زنان لرزید انبوهی از سوگواران و ماتم سرایان بود. کلاغ توانست که بشنود و با هراس اطراف را…
