ظلماتِ مطلقِ نابینایی
-
اندازه متن
+
ظلماتِ مطلقِ نابینایی.
احساسِ مرگزای تنهایی.
«ــ چه ساعتیست؟ (از ذهنت میگذرد)
چه روزی
چه ماهی
از چه سالِ کدام قرنِ کدام تاریخِ کدام سیاره؟»
تکسُرفهیی ناگاه
تنگ از کنارِ تو.
آه، احساسِ رهاییبخشِ همچراغی!
۱ مهرِ ۱۳۷۰
به ایرج کابلی
این ابرهای تیره که بگذشتهست
این ابرهای تیره که بگذشتهست بر موجهای سبزِ کفآلوده، جانِ مرا به درد چه فرساید روحم اگر نمیکُنَد…
شيهه و سمْضربه
شيهه و سمْضربه. چهار سمندِ سرخوش در شيبِ علفچَرِ رودررو: دوردستِ تاريخ در فاصلهی يک سنگانداز. ۲۹ مردادِ ۱۳۶۹ سنهوزه
