ظلماتِ مطلقِ نابینایی
-
اندازه متن
+
ظلماتِ مطلقِ نابینایی.
احساسِ مرگزای تنهایی.
«ــ چه ساعتیست؟ (از ذهنت میگذرد)
چه روزی
چه ماهی
از چه سالِ کدام قرنِ کدام تاریخِ کدام سیاره؟»
تکسُرفهیی ناگاه
تنگ از کنارِ تو.
آه، احساسِ رهاییبخشِ همچراغی!
۱ مهرِ ۱۳۷۰
به ایرج کابلی
هرچند من ندیدهام این کور بیخیال
هرچند من ندیدهام این کور بیخیال این گنگِ شب که گیج و عبوس است ــ خود را به روشنِ سحر…
عشق خاطرهایست _ شبانه
عشق خاطرهایست به انتظارِ حدوث و تجدد نشسته، چرا که آنان اکنون هر دو خفتهاند: در این سویِ بستر مردی…
