آمد که به می نشیند او با من دوش
-
اندازه متن
+
آمد که به می نشیند او با من دوش
چون مست فتاد، شمع را کرد خموش
تا صبح دمان گشت سراپام زبان
و او گشت ز پای تا به سر, یکسرگوش
برخاسته باد رقابت آراسته گرد
برخاسته باد رقابت آراسته گرد با طعن بدان ز راهت ای مرد، مگرد
سگ را بود…
گوشم همه چشم گشت و چشمم همه گوش
گوشم همه چشم گشت و چشمم همه گوش تا آنکه به دو در نگرم دوش به دوش
