افروخت چراغ خانهام تا به سحر
-
اندازه متن
+
افروخت چراغ خانهام تا به سحر
یک لحظه نه برگرفتم از راه نظر
صد قافله بگذشت و بیاسود و بخفت
اما دل من بودش از خواب حذر
آتش زدهام، مرا نمیگیرد خواب
آتش زدهام، مرا نمیگیرد خواب، دریا صفتم، زمن نمی کاهد آب،
خاک در دوستم، گرم باد…
صد بار زیان دیدی و صد بار نهیب
صد بار زیان دیدی و صد بار نهیب برده بر و پهلوی تو از لطمه نصیب
