در شمع فسرده دوش دیدم چو دقیق
-
اندازه متن
+
در شمع فسرده دوش دیدم چو دقیق
گفتم به وی ای مجلس افروز رفیق!
کو آن دل سوزان شب دوشت؟ گفت:
رفته ست و در آب دیده اش گشته غریق
گفتمم دهنت، گفت چرا میجویی
گفتمم دهنت، گفت چرا میجویی گفتم ره تو، گفت کجا میپویی
گفتم نه زمان دهی که…
گرچند بدیدم آنچه کان دانستم
گرچند بدیدم آنچه کان دانستم در دیدن، دیده را همی مانستم
ای کاش نه خواندمی نه…
