رفتند حریفان که پریشان بودند
-
اندازه متن
+
رفتند حریفان که پریشان بودند
با مجلسیان محرم و خویشان بودند
مجلس تهی آمد زهمه تا دانیم
آن زمره که می خواست دل، ایشان بودند
دل گنج تو برد و آن نهادم با تو
دل گنج تو برد و آن نهادم با تو خود حرف شدم، زبان گشادم با تو
حیف است که چون کوزه بمانی خوش
حیف است که چون کوزه بمانی خوش تا آنکه چه کس تو را کشد بر سر دوش
