هست شب یک شب دم کرده و خاک
-
اندازه متن
+
هست شب یک شب دم کرده و خاک
رنگِ رخ باخته است.
باد، نو باوه ی ابر، از بر کوه
سوی من تاخته است.
*
هست شب، همچو ورم کرده تنی گرم در استاده هوا،
هم ازین روست نمی بیند اگر گمشده ای راهش را.
*
با تنش گرم، بیابان دراز
مرده را ماند در گورش تنگ
به دل سوخته ی من ماند
به تنم خسته که می سوزد از هیبت تب!
هست شب. آری، شب.
گفتم که چو آتشی برانگیختهام
گفتم که چو آتشی برانگیختهام گفتا که چو باد برتو آویختهام
گفتم اگر آب چشم بنشاند…
بودم چو تو من نیز در آزار قفس
بودم چو تو من نیز در آزار قفس وز دور همه گوش بر آوای جرس
ای…
