هست شب یک شب دم کرده و خاک
-
اندازه متن
+
هست شب یک شب دم کرده و خاک
رنگِ رخ باخته است.
باد، نو باوه ی ابر، از بر کوه
سوی من تاخته است.
*
هست شب، همچو ورم کرده تنی گرم در استاده هوا،
هم ازین روست نمی بیند اگر گمشده ای راهش را.
*
با تنش گرم، بیابان دراز
مرده را ماند در گورش تنگ
به دل سوخته ی من ماند
به تنم خسته که می سوزد از هیبت تب!
هست شب. آری، شب.
هرجا شدم از پای نشان بنهادم
هرجا شدم از پای نشان بنهادم هر در که زدم، سوز بجان بنهادم
خود دانی و…
او را به هزار گونه آراستهام
او را به هزار گونه آراستهام بروی همه افزوده ز خود کاستهام
چون نام لبش بر…
