ما مُردهایم اما هراسی نیست
-
اندازه متن
+
آبی که دست بر سنگها میکشد
به دنبالِ چه چیز میگردد؟
دست بر تنت میکشم
و حرکتِ زمان را در رگهایم احساس میکنم
عبور ثانیههایم را کشف میکنم
و خطوط روی پوستت عمیقتر میشوند
در عمقِ هر چینی که روی پوست داری
چقدر خنده نهفته است؟
چقدر اندوه؟ چقدر بوسه؟
چقدر خشم؟
چشمهای بستهی من
و لبهایی که بر لبت کشیده میشدند
و لب هایی که بر لبت کشیده میشوند
ما مُردهایم اما هراسی نیست
وقتی مرگ نمیتواند پایانی بر بوسههایمان باشد
جراح انگشتانش را – گوشهای از شب پیش
جراح انگشتانش را در سینهام فرو میبُرد و تو دست برده بودی در تاریکیِ کمد لباسهایت را از لای لباسهایم…
برفها پشت شیشه میرقصند
مثل کبوتری سفید که از قفس آزاد شده باشد ماه از قاب پنجره بیرون میرود. شب ذخیرهای از روز را…
