همهچیز به رنگِ سپیدهدم
بر سرِ راهات، من آخرینام
آخرین بهارم، آخرین برف
آخرین نبردم برای نمردن
و ما اینک
فروتر و فراتر از همیشهایم.
در هیمهی ما همهچیز هست
مخروط کاج و شاخهی تاک
و گلهایی تواناتر از آب
گِل و شبنم.
شعله زیرِ پای ماست
شعله تاج سرِ ماست
زیرِ پای ما حشرات و پرندگان و آدمیان
پر میکشند
آنها که پر کشیدهاند فرود میآیند.
آسمان روشن است و خاک تیره
اما دود بر آسمان میرود
اخگرانِ آسمان گم شدهاند
شعله بر زمین مانده.
شعله ابر دل است
و همه شاخسار خون
نغمهی ما را میخواند
بخارِ زمستان ما را محو میکند.
شبانه با نفرت، غم شعله کشید
خاکستر شادمانه و زیبا به گُل نشست
از غروب هماره روگردانایم
همهچیز به رنگِ سپیدهدم است.
تو را به جای همه کسانی که نشناختهام…
تو را به جای همه کسانی که نشناختهام دوست می دارم تو را به خاطر عطر نان گرم برای برفی…
دیگر ترکت نخواهم کرد
جلو خودم را نگاه کردم در جمعیت تو را دیدم میان گندمها تو را دیدم زیر درختى تو را دیدم.…
