(تِ نِ) [ ع - فا. ] (ق مر.)پیروزمندانه، باپیروزی.

(تِ حَ) [ ع. فاتحه ] نک فاتحه.

(تِ حِ یا حَ) [ ع. فاتحه ]
۱- (اِفا.) مؤنث فاتح.
۲- (اِ.) آغاز کار، اول چیزی.
۳- دعای خیر برای مرده. ؛~ی چیزی را خواندن (کن .) الف - دیگر امید بازیافتن چیزی را نداشتن. ب - مصرف کردن ...

(تِ حَ تُ لْ کِ) [ ع. ] (اِ.) سوره حمد، اولین سوره قرآن، آغاز کتاب.

(~. خا دَ) [ ع - فا. ] (مص ل.) خواندن سوره «الحمد» در مجلس سوگواری.

(تِ) [ ع. ] (ص.)
۱- سست، ضعیف.
۲- آب نیم گرم.

(تِ) [ ع. ] (اِفا.) شکافنده، پاره کننده.

(تِ) [ ع. ] (اِفا.)
۱- فتنه انگیزنده.
۲- کسی که اراده فجور با زنان کند.
۳- گمراه کننده.
۴- شیطان.

(تُ دَ)(مص ل.) = فاتولیدن:
۱- دور شدن، حذر کردن، دوری گزیدن.
۲- رمیدن.

(تِ) [ ع. ]
۱- (اِفا.) یورش برنده، به ناگاه گیرنده.
۲- (ص.) دلیر، شجاع، خون ریز.

(ج) [ ع. ] (اِفا.)
۱- گناهکار، تبهکار.
۲- زناکار.

(ج رِ) [ ع. فاجره ] (اِفا.) مؤنث فاجر.

(ج) [ ع. ] (اِفا.) درد آورنده، دردناک.

(ج عَ یا ع) [ ع. فاجعه ] (اِ.) بلای سخت، حادثه ناگوار؛ ج. فواجع.

(ج) (اِ.) فاژ، فاژه ؛ خمیازه، دهان دره.

(ح) [ ع. ] (ص.)
۱- زشت، قبیح.
۲- بسیار، زیاد، آن چه از حد بگذرد.

(ح شَ یا ش) [ ع. فاحشه ]
۱- (ص.) زن بدکاره، روسپی.
۲- (اِ.) کار بسیار زشت. ج. فواحش.

(~. نِ) [ ع - فا. ] (اِمر.) خانه‌ای که در آن زنان فاحشه با مردان هماغوشی می‌کنند، روسپی خانه، جنده خانه.

(ح ش) [ ع - فا. ] (حامص.) عمل فاحشه، زناکاری.

(خْ تِ) [ ع. فاخته ] (اِ.) کوکو، پرنده‌ای است خاکی رنگ شبیه کبوتر و کمی کوچک تر از آن که دور گردنش طوقی سیاه دارد.