(~. م) [ ع - فا. ] (ص مر.) کنایه از: مردم بی مهر و وفا.

(خ) [ ع. ] (اِفا.)
۱- نازنده، فخر کننده.
۲- (ص.) هر چیز گران بها و قیمتی.

(خا تَ)(مص م.)بازخواستن، باز - خواست کردن.

(خُ) (ص مر.) درخور، سزاوار.

(دَ) (اِ.) = فاذج: سنگی است زرد مایل به سفیدی و سبزی و رنگ‌های دیگر بر او ظاهر است. در قدیم آن را دافع همه سموم می‌دانستند؛ پادزهر کانی، فادزهر معدنی.

(زَ) (اِمر.) معرب پادزهر.

(دُ دَ)(مص ل.)دوسیدن ؛ چسبیدن، چسبیدن چیزی به چیز دیگر.

[ فر. ] (اِ.) چراغ دریایی، فانوس دریایی.

(رّ) [ ع. ] (اِفا.) گریزنده، فرار کننده.

[ ع. ] (اِ.) موش.

[ فر. ] (اِ.) واحد اندازه گیری ظرفیت الکتریکی.

(رِ) [ ع. ] (اِفا.) دورکننده اندوه، گشاینده غم.

(رِ) [ ع. قس. فرید ] (اِ). یکی از بازی -‌های هفتگانه نرد، دور اول از بازی نرد (در قدیم).

(رِ) [ ع. ] (ص.)
۱- سوار، اسب سوار.
۲- جنگاور، دلیر. ج. فُرسان و فوارس.

(رْ)
۱- (اِ.) قوم پارس که در جنوب ایران ساکن بودند.
۲- نام سرزمین پارس.
۳- (ص.) ایرانی.

(~.) (ص.) کسی که زبان مادری او فارسی باشد.

(ص نسب.)
۱- پارسی، ایرانی.
۲- زبان مردم ایران. ؛ ~ امروز فارسی رایج زمان حال. ؛ ~ باستان زبان دوره هخامنشیان. ؛~ دَری زبان سده‌های سوم تا ششم هجری و زبان رایج افغانستان. ؛ ~ ...

(رِ) [ ع. ] (اِفا.) بالا رونده.

(رِ) [ ع. ]
۱- (اِفا.)دست کشنده از کاری.
۲- (ص.) آسوده، رها شده.

(رِ غُ لْ اَ) [ ع. ] (ص مر.)۱ - محل امن.
۲- آسوده خاطر.