(فَ) (اِ.) نک فشافش.

(فَ فِ) (اِ.) آواز پرتاب شدن پیاپی تیر از کمان.

(فِ ش) (اِ.) صدای فش فش مار هنگام حمله کردن.

(فِ فِ ش) (اِ.) ابزاری که در داخل آن مواد محترقه تعبیه شده و پس از احتراق به هوا رود.

(فَ) [ ع. ] (اِ.) مرد بددل و ترسنده و سست.

(فَ شَ) [ ع. ] (اِمص.) کاهلی، سستی.

(فَ ش) [ ع. ] (ص.) کاهل، ترسو.

(فِ) [ ع. ] (اِ.)
۱- پرده هودج.
۲- فرشی که زنان بر آن نشینند.

(فَ یا فِ شَ) [ معر. ] (اِ.) لوله فلزی کوتاه حاوی باروت، چاشنی و گلوله.

(فَ حَ) [ ع. فصاحه ]
۱- (مص ل.) فصیح بودن، زبان آور بودن.
۲- (اِمص.) روانی کلام، زبان آوری.

(فَ صّ) [ ع. ] (اِ.) رگ زن، کسی که کارش رگ زدن و خون گرفتن است.

(فِ) [ ع. ]
۱- (مص م.) از شیر باز - گرفتن کودک.
۲- (اِمص.) از شیر بازگیری.

(فِ) [ معر. ] (اِ.) معرب فسح عبری.
۱- در نزد یهودان، جشن یادبود خروج بنی اسراییل از مصر.
۲- در نزد مسیحیان، جشن یادبود صعود عیسی (ع).

(فُ صَ) [ ع. فصحاء ] جِ فصیح.

(فَ صْ) [ ع. ] (مص م.) رگ زدن، خون گرفتن از طریق نیشتر زدن به رگ.

(~. کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م.) رگ زدن، خون گرفتن.

(فَ صْ) [ ع. ]
۱- (مص م.) جدا کردن.
۲- خاتمه دادن به خصومت.
۳- (اِ.) مانع و حاجز میان دو چیز.
۴- محل اتصال دو استخوان.
۵- بخشی از کتاب یا رساله.
۶- هر یک از چهار فصل سال.

(فَ لُ لْ خِ) [ ع. ] (اِمر.)
۱- هر کلام فصیح و روشن که حق رااز باطل جدا کند.
۲- کلمه «اما بعد» که خطیب بعد از ذکر مقدمه می‌گوید.

(~. مِ) [ ع - فا. ] (اِمر.) نشریه‌ای که در هر فصل سال یک بار منتشر می‌شود.

(فَ. کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م.)
۱- جدا کردن.
۲- حساب پس دادن، تصفیه حساب کردن.