[ تر. ] (اِ.) = قازغان. قزقان. قزغان. خاژغان. غزغن. قازگان: دیگ بزرگ که در آن چیزی طبخ کنند، پاتیل.

[ تر. ] (اِ.) ابرو.

(سِ) [ ع. ] (اِفا.)
۱- مانع.
۲- به زور بر کاری وادارنده.

(س) [ ع. ] (اِفا.)
۱- ظالم، ستمکار.
۲- بازگردنده از حق. ج. قاسطین.

(س) [ ع. ] (اِفا.) بخش کننده، قسمت کننده.

[ ع. ] (ص.) سنگدل، بی رحم.

قاش (ص مر. ق مر.) پاره پاره، قطعه قطعه.

(ش) [ ع. ] (اِفا.)
۱- خراشنده و جدا کننده پوست.
۲- دارویی که بر اثر سوزاندن قسمت‌های سطحی جلد قسمتی از آن را از قسمت‌های عمقی جلد جدا کند از قبیل قسط و زرآوند.

(شُ) [ تر. ] (اِ.) ابزاری ساخته شده از چوب، استیل، نقره و... با نوکی تقریباً بیضی شکل و گود و دسته‌ای نسبتاً بلند برای خوردن غذا.

(شُ. زَ) [ تر - فا. ] (اِ.) از آیین‌های سنتی ایرانیان در شب چهارشنبه سوری.

(شُ قَ) (اِمصغ.)
۱- قاشق کوچک.
۲- مضراب سنتور.

(شُ) [ تر - فا. ] (ص نسب.) منسوب به قاشق.
۱- آلتی فلزین که گچ بران به کار برند.
۲- خیار خرد، خیارترشی.
۳- قسمی زدن بر پشت گردن، پس گردنی که با چهار انگشت زنند.

(صّ) [ ع. ] (اِ.) قصه گو، داستان سرای.

(ص) [ ع. ] (اِفا.)
۱- قصدکننده.
۲- پیک پیاده که نامه یا پیغامی را به مقصد دوری می‌برد.

(ص دَ) [ ع. ] (اِ.) نوعی گیاه علفی چتر مانند که میوه‌های آن را باد به آسانی به هر سوی برد، گل قاصد.

(ص) [ ع. ] (اِفا.) کوتاهی کننده.

(ص رَ یا رِ) [ ع. قاصره ] (اِفا.) مؤنث قاصر. زنی که جز شوهر خود به دیگری چشم ندارد. ج. قاصرات.

[ ع. ] (اِفا.) دورشونده، به نهایت رسنده.

(یَ یا یِ) [ ع. قاصیه ]
۱- (اِفا.) مؤنث قاصی.
۲- (اِ.) ناحیه، کرانه.

[ ع. ] (اِفا.) داور و حکم کننده. ؛تنها به ~ رفتن کنایه از: به سخن و عقیده مخالف توجه نکردن.