[ ع. ] (اِفا.) از پی رونده، پیرو.

(فِ یَ یا یِ) [ ع. قافیه ]
۱- (اِفا.) از پی رونده.
۲- (اِ.) حرف یا کلمه آخر بیت در شعر. ؛ ~را باختن کنایه از: مغلوب شدن، فرصت را از دست دادن. ؛ ~به کسی تنگ شدن ...

(اِ.) برکه بزرگ.

[ تر. ]
۱- (اِ.) گوشت خشک کرده که آن را بریان کرده خورند، قدید.
۲- میوه خشک که هسته آن را درآورده بخشکانند.
۳- (ص.) خشک.
۴- اسبی که در مسابقه عقب می‌ماند.

(شُ دَ) [ تر - فا. ] (مص ل.)
۱- عقب افتادن اسب در مسابقه.
۲- باختن در بازی.
۳- به خطا رفتن تیر.

(لَ یا لِ) (عا.) (ص.) شخصی بسیار لاغر و نزار.

(قُ) [ ع. ] (اِ.) حیوانی است شبیه سنجاب دارای پوستی نرم و سفید که گران بهاست.

(~. رِ) (ص مر.) سپیدروی زیبا.

[ ع. ] (اِ.)
۱- گفتار، سخن.
۲- (مص ل.) گفتن. ؛ ~قول هیاهو، قال و قیل. ؛ ~ و قیل هیاهو، سرو صدا. ؛ ~مقال گفتگو، همهمه. ؛ ~ چیزی را کندن کنایه از: تمام ...

(کَ دَ) [ ع - تر - فا. ] (مص ل.) (عا.)
۱- سر و صدا راه انداختن.
۲- نزاع کردن.

(لِ) [ معر. ] (اِ.)
۱- پیکر، هیکل.
۲- شکل، هیئت.
۳- آلتی که جسمی شکل پذیر را در داخل یا خارج آن نهاده به صورت آن آلت درآورند، قالب کفش.
۴- واحدی برای قطعات بریده معین ؛ قالب پنیر.
۵- جزو، رکن (علم ...

(~. زَ) (حامص.)
۱- در قالب آوردن چیزی را.
۲- دروغ گویی، جعل.
۳- مهر کردن پارچه.

[ تر. ]
۱- (اِ.) زین اسب.
۲- (ص.) آدم هفت خط و شارلاتان.

(اِ.) نام نوایی از موسیقی قدیم ایران.

[ تر. ] (اِ.)
۱- کاسه‌ای فلزی که در وسط چرخ اتومبیل روی مهره‌ها وصل می‌شود.
۲- کلاه ترکان از پوست که پشم آن را باز نکرده باشند.

(اِ.) فرش بزرگ.

(چِ) (اِ.) قالی کوچک.

(مَ) [ ع. قامه ] (اِ.) قد، اندام، تنه آدمی. ج. قامات.

(~.) [ ازع. قامه ] (اِ.) اذان خفیف که پس از اذان گویند.

(~. بَ تَ) (مص ل.) به نماز ایستادن.