(تَ أَ لِّ) [ ع. ]
۱- (مص ل.) پرستیدن.
۲- خدا شدن، الاهیت را به خود بستن.
۳- (اِمص.) خداپرستی.
۴- پارسایی.

(تَ) [ ع. ] (مص م.)
۱- فراهم آوردن، گرد آوردن.
۲- نوشتن کتاب.

(~. کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م.) نوشتن کتاب.

(تَ أَ مُّ) [ ع. ] (مص ل.) فرمان راندن.

(تَ أَ مُّ) [ ع. ] (مص ل.) نیک نگریستن، اندیشه کردن.

(~. کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل.) درنگ کردن.

(تَ) [ ع. ] (مص م.) به امارت گماردن، امیر کردن.

(تَ) [ ع. ] (مص م.) امیدوار ساختن، آرزومند کردن.

(تَ) [ ع. ] (مص م.)
۱- ایمن کردن، آرام دادن.
۲- حفظ کردن.

(تَ) [ ع. ] (اِ.) جِ تأمین. شعبه‌ای در اداره شهربانی در گذشته، که امروزه به نام آگاهی معروف است.

(تَ أَ نُّ) [ ع. ] (مص ل.) انس گرفتن، خوی گرفتن.

(تَ أَ نُّ) [ ع. ] (مص ل.)
۱- دقت زیاد در کاری.
۲- از روی حکمت کاری را انجام دادن.

(تَ أَ نِّ) [ ع. ] (مص ل.)
۱- درنگ کردن.
۲- سستی کردن، تأخیر کردن.

(تَ) [ ع. ] (مص م.)
۱- علامت مؤنث به کلمه عربی ملحق کردن.
۲- مؤنث خواندن.
۳- مادگی.

(تَ) [ ع. ] (مص م.) دمساز کردن، انس دادن.

(تَ أَ هُّ) [ ع. ] (مص ل.) آماده شدن، تهیه دیدن.

(تَ أَ هُّ) [ ع. ] (مص ل.) زن گرفتن، ازدواج.

(تَ) [ ع. ] (مص م.) ارزانی داشتن، سزاوار شمردن، سزاوار کردن.

(تَ) [ ع. ]
۱- (مص م.) بازگردانیدن.
۲- تفسیر کردن، بیان کردن.
۳- (اِمص.) شرح و بیان کلمه یا کلام به طوری که غیر از ظاهر آن باشد، تعبیر. ج. تأویلات.

(تَ أَ کُّ) (مص ل.) استوار شدن، محکم شدن.