(اِ.)
۱- مرغزار.
۲- دامن کوه.
۳- صحرا.

(غِ) [ ع. ] (اِفا.) مایل، خواهان. ج. راغبین.

(فِ) [ ع. ] (اِفا.) ترک کننده، رهاکننده.

(فِ ض) [ ع. رافضه ]
۱- (اِفا.) مؤنث رافض.
۲- گروهی که به پیشوای خویش پشت کرد ه و او راترک کنند.

(فِ) [ ع. ] (ص.)
۱- ترک کننده.
۲- اصطلاح سنّییان درباره شیعه به علت ترک رأی صحابه در بیعت با ابوبکر و عمر.

(فِ) [ ع. ] (اِفا.)
۱- بالابرنده، بلند کننده.
۲- بردارنده قصه به شاه یا امیر، عرض حال دهنده.

(قِ) [ ع. ] (ص فا.) خوابنده، خوابیده.

(قِ) [ ع. ] (اِفا.) نویسنده، محرر.

[ ع. ] (اِفا.)
۱- بالا رونده، جلو رونده.
۲- افسونگر.
۳- تحصیل کرده.

[ انگ. از فر. ]
۱- نوعی مسابقه اتومبیل - رانی با مساحت طولانی که در جاده‌ها و با قوانین مشخص از نظر سرعت و زمان و مسیر مسابقه برگزار می‌شود.
۲- در ورزش‌هایی مانند بدمینتون و تنیس رد و بدل ...

[ په. ] (ص.)
۱- مطیع، فرمانبردار.
۲- خو گرفته، آموخته.
۳- در آیین زردشتی، یکی از ایزدان و نام بیست ویکم از هر ماه شمسی.

(مِ) [ ع. ] (اِفا.)
۱- نیزه زن.
۲- نیزه دار.

(مِ) [ په. ]
۱- (اِمص.) آرامش، آسودگی.
۲- (اِ.) طرب، شادی.

(مِ گَ) (ص.) خواننده و نوازنده.

(مِ) (ص نسب.) نوازنده، خواننده.

[ انگ. ] (اِ.) نوعی بازی ورق.

[ ع. ] (اِفا.)
۱- پرتاب کننده.
۲- تیرانداز.

(ص مر.) رمه یار؛ چوپان، شبان.

(ص فا.) در ترکیب به معنی «راننده» آید: کالسکه ران، سخنران، قایقران.

[ په. ] (اِ.) قسمتی از پا یا اندام خلفی جانوران که بین مفصل زانو و مفصل خاصره قرار دارد؛ فخذ، آلست.