(س) [ ع. ] (اِ.) پوشش.

(س رِ) [ په. ] (اِ.)
۱- اجرام نورانی در آسمان که نورشان به علت حرارت زیادشان می‌باشد، بسته به شدت حرارت رنگ ستاره‌ها فرق می‌کند.
۲- جرقه. ؛ ~ سهیل بودن کنایه از: کم پیدا و دیریاب بودن.

(~دُ لِ) (اِمر.) جرمی ابر مانند با هسته‌ای نورانی که مداری متغیر به دور خورشید دارد و هنگامی که مدارش از نزدیک خورشید می‌گذرد دنباله‌ای درخشان از خود آشکار می‌کند.

(~. شُ مَ یا مُ دَ) (مص ل.) کنایه از: شب زنده داری کردن.

(~. ش) (ص فا.) منجم.

(~ ء قُ) (اِمر.) ستاره‌ای است کم نور در انتهای دُم صورت فلکی دُب اصغر (خرس کوچک) که با اختلاف کمتر از یک درجه از محل واقعی قطب شمال قرار دارد.

(س) (اِ.) = استاغ:
۱- کره اسب که هنوز بر پشتش زین نگذاشته باشند.
۲- اسب نازاینده.
۳- زن نازا، عقیم.

(~.) (اِ.) شتر شیردهنده.

(س) (اِ.) زین و یراق اسب.

(سَ یا س) (ص.) به پشت خوابیده.

(~.) (اِ.) آستانه (در)، کفش کن.

(س) [ په. ] (پس.)
۱- پسوند مکان. الف - به اسم ذات پیوندد دال بر بسیاری و فراوانی دارد: بوستان، گلستان، نیستان. ب - به اسم معنی پیوندد و افاده محل کند:فرهنگستان، دادستان. ج - به اسم خاص پیوندد و ...

(~.) (ری. اِفا.) در ترکیب به معنی «ستاننده» آید: دلستان، جانستان.

(س دَ) (مص م.) گرفتن، بازگرفتن.

(سَ یا س نِ) (اِ.) نک آستانه.

(سُ یا سَ وَ) (اِ.)
۱- صفه بلندی که سقف آن را به ستون هاافراشته باشند.
۲- بالا - خانه‌ای که پیش آن مانند ایوان گشاده باشد.

(سَ وَ یا وِ) (اِ.) مکر، حیله.

(س) (اِ.) شاخه نورسته.

(س یِ) [ په. ] (اِمص.)
۱- مدح.
۲- پرستش.
۳- شکر، سپاس.

(~.) (اِمر.)
۱- محل ستایش.
۲- بخشی از قصیده و غزل که شاعر در آن از نسیب و تشبیب به ستایش ممدوح گریز زند، شریطه، مخلص. (?(ستایشگر (~. گَ) (ص فا.) ستایش کننده، ستاینده، کسی که دیگری را بستاید.