(ش عْ) [ ع. ] (اِ.)
۱- دره.
۲- ناحیه.
۳- قبیله.

(شُ عَ) [ ع. ] (اِ.) جِ شعبه ؛ شاخه‌ها.

(شَ) [ ع. ] (اِ.) ماه هشتم از سال قمری.

(شَ یا شُ بَ دِ) [ ع. شعبده ] (اِ.)
۱- (مص ل.) تردستی کردن.
۲- (اِ.) حقه، نیرنگ.

(شُ بَ یا بِ) [ ع. شعبه ] (اِ.)
۱- شاخه.
۲- جوی آبی که از یک نهر بزرگ جدا گردد.
۳- فرقه، دسته.
۴- فرعی که از اصلی جدا شود. ج. شعب.

(شَ عِ) [ ع. ] (ص.) ژولیده موی.

(ش) [ ع. ] (اِ.)
۱- سخن موزون.
۲- (عا.) حرف بی اساس.

(شَ) [ ع. ] (اِ.) موی.

(شُ عَ) [ ع - فا. ] (ص. اِ.) جِ شاعر؛ گویندگان، چامه سرایان.

(شَ) [ ع - فا. ] (ص فا.) کسی که از موی یا ابریشم پارچه بافد، موی تاب.

(ش را) [ ع. ] (اِ.) نام دو ستاره نورانی در دو صورت فلکی سگ بزرگ و سگ کوچک که به شِعرای یمانی و شِعرای شامی معروفند.

(شَ شَ) [ ع. ]
۱- (مص ل.) نور افکندن.
۲- (ص.) تابنده.

(شَ شَ) [ ع. ] (ص نسب.)
۱- تابنده.
۲- لطیف.

(شَ شَ عَ یا عِ) [ ع. شعشعه ] (مص ل.) پراکنده شدن نور.

(شَ عَ) [ ع. ]
۱- (مص ل.) خوشحال شدن.
۲- (اِ مص.) خوشحالی.

(شَ عَ فَ یا فِ) [ ع. شعفه ] (اِ.)
۱- سر کوه، رأس جبل.
۲- پاره‌ای از موی مجتمع در سر.
۳- باران نرم.
۴- سر قلب، آن جا که به علاقه رگ آویزان است ؛ ج. شعف، شعوف، شاف، شعفات.

(شُ لَ یا لِ) [ ع. شعله ] (اِ.)
۱- زبانه آتش.
۲- فروغ، روشنی.

(~. وَ) [ ع - فا. ] (ص مر.) چیزی که آتش در آن گرفته باشد، مشتعل.

(شَ) [ ع. ] (ص.) متفرق، منتشر.

(شُ) [ ع. ] (اِ.) جِ شعب ؛ قبایل بزرگ.