(صَ وَ) [ ع. ] (اِمص.) کودکی.

(صَ) [ ع. ] ج. صبیه ؛ دختران.

(صَ بَ) [ ع. ]
۱- (مص ل.) عاشق شدن.
۲- (اِمص.) عاشقی.

(صُ) [ ع. ] (اِ.)
۱- بامداد.
۲- آغاز روز. ؛~علی الطلوع صبح زود هنگام، طلوع خورشید.

(~ ِ دُ وُ) [ ع - فا. ] (اِمر.) صبح صادق که یک ساعت و نیم پیش از طلوع خورشید است.

(~. نِ) [ ع - فا. ] (ص فا.) سحر - خیز.

(~.) [ ع - فا. ] (اِ.)
۱- هنگام صبح، بامدادان.
۲- برنامه‌ای که معمولاً هر روز در پادگان‌ها یا مراکز نظامی با بالا بردن پرچم و خواندن سرود و مراسم رژه انجام می‌شود.

(صُ نِ) [ ع - فا. ] (اِمر.) غذایی که صبح می‌خورند، ناشتایی.

(~. دَ) [ ع - فا. ] (اِمر. ق مر.) هنگام صبح، سپیده دم.

(صَ) [ ع. ] (اِ.) گیاهیست با برگ‌های دراز و ضخیم و تیغ دار با گل‌های زرد رنگ. در جاهای گرم می‌روید و طعم تلخ دارد.

(~.) [ ع. ]
۱- (مص ل.) شکیبایی کردن.
۲- (اِمص.) بردباری.
۳- (عا.) عطسه. ؛ ~ ایوب کنایه از: شکیبایی بسیار زیاد.

(~. وَ یا وُ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل.) عطسه کردن.

(ص) [ ع. ] (اِ.)
۱- رنگ.
۲- نانخورش.

(صَ) [ ع. ] (مص م.)
۱- رنگ کردن.
۲- تعمید دادن.

(ص ِ غَ یا غِ) [ ع. صبغه ] (اِ.)
۱- ماده‌ای که با آن چیزی را رنگ کنند.
۲- دین و ملت.

(صَ) [ ع. ]
۱- (اِ.) هر چیزی که صبح بخورند یا بنوشند.
۲- (ق.) پگاه.

(~.) [ ع - فا. ]
۱- (حامص.) شراب خوردن به وقت صبح.
۲- (ص نسب.) شرابی که صبح خورند.
۳- کسی که صبوحی خورد.

(~. تَ) [ ع - فا. ] (مص ل.) نوشیدن صبوحی.

(~. کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل.) صبوحی نوشیدن.

(صَ) [ ع. ] (ص.) شکیبا، بردبار.