(صَ) [ ع. ] (مص م.) آواز دادن و دعوت مردم برای خوردن طعام یا انجام نماز.

(صَ بَ) [ ع. صلابه ]
۱- (مص ل.) سخت و استوار شدن.
۲- (اِمص.) استواری.
۳- مهابت.

(صَ) [ ع. ] (اِ.) = صلاه. صلوه:
۱- نماز.
۲- دعا. ؛ ~ ظهر نماز ظهر.

(ص) [ ع. ] (اِ.) جِ صل ؛ عطاها، جوایز.

(صَ) [ ع. ]
۱- (مص ل.) نیکی کردن.
۲- نیک شدن.
۳- آشتی کردن.
۴- (اِمص.) نیکوکاری.

(~. کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل.) هم فکری کردن، مشورت کردن.

(صَ یَّ) [ ع. صلاحیه ]
۱- (مص ل.) شایسته بودن.
۲- (اِمص.) شایستگی.

(صَ یَ یا یِ) [ ع. صلایه ] (اِ.) سنگِ پهن و سخت. ؛ ~ کردن دارو یا هر چیز دیگر را بر روی سنگ یا در هاون کوبیدن.

(صَ) [ ع. ] (ص.) بردبار، صبور.

(صُ) [ ع. ]
۱- (ص.) سخت، محکم.
۲- درشت.
۳- قوی.
۴- (اِ.) استخوان‌های پشت، کمر.
۵- مجازاً نطفه.

(صَ) [ معرب. سر ] (اِ.) روز جمعه‌ای که عیسی را بر دار کردند؛ جمعه الصلبوت.

(صُ بِ یَّ) [ ع. صلبیه ] (اِ.) سفیدی چشم، پرده‌ای سفید و کدر در چشم که از الیاف محکم ساخته شده و قسمت اعظم کره چشم را احاطه کرده‌است.

(ص لَ) [ ع. صله ]
۱- (مص م.) عطا دادن.
۲- (اِمص.) بخشش، انعام.
۳- (اِ.) جایزه.

(صُ) [ ع. ]
۱- (مص ل.) آشتی کردن.
۲- (اِمص.) آشتی، دوستی.
۳- (اِ.) عقدی که دو طرف در مورد بخشیدن چیزی یا گذشتن از حقی در مقابل هم تعهد می‌کنند. ؛ ~نامه قراردادی که بین دو طرف جنگ یا دعوا ...

(صُ لَ) [ ع. ] (اِ. ص.) جِ صلیح ؛ نیکو - کاران.

(صَ) [ ع. ] (اِ.) گِل خشک.

(صُ صُ) [ ع. ] (اِ.) فاخته.

(صَ لْ صَ لَ یا لِ) [ ع. صلصله ] (اِ.)
۱- صدای جرس.
۲- صدای به هم خوردن زیور یا آهن و زنجیر.

(صَ) [ ع. ]
۱- (مص ل.) ریختن موهای جلوی سر.
۲- (اِمص.) بی مویی جلوی سر.

(صَ عَ) [ ع. ] نشانه اختصاری «صلی الله علیه و سلم».