(حامص.) طاق بودن، مفرد بودن.

(اِ. ص نسب.) نوعی کلاه که به صورت طاق است.

(قِ) (ص نسب. اِ.)
۱- نوعی کلاه، طاقی.
۲- قبای دوتایی.

(یِ) (اِ.) نوعی کلاه بلند مخروط شبیه به کلاه درویشان.

(لِ) [ ع. ] (اِفا.)
۱- جوینده، خواهان.
۲- دانشجوی علوم دینی ؛ ج. طلاب.

(لِ) [ ع. ] (اِ.) نوعی خربزه پیش رس و شیرین و لطیف که قسمت خوراکی آن زرد یا سبز است.

(لِ) [ ع. ] (اِفا.) مرد بدکردار، تبهکار.

(لِ) (اِ.) نک طیلسان.

(لِ) [ ع. ]
۱- (اِفا.) طلوع کننده.
۲- (اِ.) بخت، اقبال.

(~.) [ ع - فا. ] (ص فا.) فالگیر.

(~. وَ) [ ع - فا. ] (ص مر.)خوشبخت.

(~.) [ ع - فا. ] (حامص.) طالع - بینی.

(مّ) [ ع. ] (اِ.) جِ طامه ؛
۱- بلاهای بزرگ، مصیبت عظیم.
۲- سخن‌های پریشان.
۳- احادیث و حکایات اختراعی.

(مِ) [ ع. ] (ص.)
۱- زن نافرمان.
۲- زن چشم چران.
۳- خوب و عالی از هر چیز.

(مِ) [ ع. ] (اِفا.)
۱- آزمند، حریص.
۲- امیدوار.

(مِّ) [ ع. طامه ] (اِ.)
۱- بلای بزرگ.
۲- روز قیامت.

(هِ) [ ع. ] (ص.)
۱- پاک، پاکیزه.
۲- از نام‌های خداوند.

(هِ رِ یا رَ) [ ع. طاهره ] (اِفا. ص.) مؤنث طاهر، زن پاک از پلیدی و عیوب.

[ معر. ] (اِ.) = طاوس: مرغی است از نوع ماکیان که پرهای زیبا دارد به ویژه نر آن که دُم چتری بسیار زیبایی دارد. پاهای این مرغ زیبا نیست که بر اساس برخی از افسانه‌ها ابلیس به صورت ماری ...

[ معر - فا. ] (ص نسب.)
۱- منسوب به طاوس.
۲- سبز زرین، سبز دینارگون.
۳- آن که به چند رنگ زند.
۴- نوعی جامه رنگین.