(یِ) [ ع. طائره ] (اِفا.)
۱- پرواز کننده، پرنده.
۲- مرغ، ج. طیور.

(یِ) [ ع. طائع ] (اِفا.)
۱- فرمانبردار، طبع، مطیع.
۲- خواهان، راغب. ج. طایعین.

(یِ) [ ع. طائف ] (اِفا.)
۱- طواف - کننده.
۲- شبگرد.

(یِ فِ) [ ع. طائفه ]
۱- (اِفا.) مؤنث طایف.
۲- تیره، دسته.
۳- پاره‌ای از چیزی. ج. طوایف.

(یِ) [ ع. طائل ]
۱- (اِفا.) برنده، قاطع.
۲- (اِ.) فزونی، مزیت.
۳- توانایی، قدرت.
۴- توانگری.
۵- فراخی، وسعت.
۶- فایده، سود.

(طِ بّ) [ ع. ]
۱- (مص م.) درمان کردن.
۲- (اِ.) معالجه.
۳- پزشکی.

(طِ بَ) [ ع. ] (اِمص.) عمل و شغل طبیب، مداوا و طرز معالجه امراض، پزشکی.

(طَ بّ) [ ع. ] (ص.) آشپز، خوالیگر.

(طَ طَ) [ ع - فا. ] (ص.) ویژگی آن که پدر و مادرش هر دو سید باشند.

(طِ) [ ع. ] (اِ.) جِ طبع ؛ سرشت‌ها، خوی‌ها.

(طَ بّ) [ ع. ] (ص.)
۱- سازنده (هرچه که باشد).
۲- شمشیرساز.
۳- کوزه گر.
۴- تیزهوش.

(طِ عَ) [ ع. طباعه ] (اِمص.)
۱- چاپ کردن.
۲- شمشیرسازی.

(طِ) [ ع. ]
۱- (مص م.) سنجیدن و موافق کردن دو چیز با هم.
۲- (ص.) مطابق، برابر.

(طِ) [ ع. ] (اِ.)
۱- مناره بلند ساخته بر کوه.
۲- هر بنای مرتفع.
۳- دیوار بلند.
۴- صومعه.

(طَ بّ) [ ع. ] (ص.) طبل زن.

(طَ بّ) [ ع - فا. ] (حامص.) طبل - نوازی.

(طَ یِ) [ ع. طبائع ] (اِ.) جِ طبیعت ؛ سرشت‌ها، نهادها.

(طَ) [ ع. ]
۱- (مص م.) پختن.
۲- (اِ.) غذای پخته شده.

(طَ بَ) (اِ.) تبر.

(طَ بَ) (اِ.)
۱- عنّاب، درخت عنّاب.
۲- چوبدستی سرخ رنگ که در ق دیم به هنگام جنگ به دست می‌گرفتند.