(طَ) [ ع. ]
۱- (مص م.) ریشخند کردن، مسخره کردن.
۲- طعنه زدن.
۳- (اِمص.) طعنه.
۴- (اِ.) ناز و کرشمه.
۵- عملی که جنبه‌های نادرست یا ناروای پدیده‌ای را مورد مسخره قرار می‌دهد و هدف آن اصلاح است. (اعم از شعر، نثر و ...

(طَ طَ نِ) [ ع. طنطنه ]
۱- (مص م.) به صدا درآوردنِ طشت، زنگ و مانند آن.
۲- (اِ.) صدای رود، طنبور و مانند آن.
۳- آوازه، کّر و فر.

(طَ فَ س ِ یا سَ) [ ع. طنفسه ] (اِ.)
۱- بوریا مانندی از شاخه خرما، زیلو، فرش.
۲- نهالی، تشک.
۳- جامه. ج. طنافس.

(~.) [ ع. طنفسه ] (مص ل.) زشت - خوی گ ردیدن پس از نیک خویی.

(طَ) [ ع. ]
۱- (مص ل.) بانگ کردن مگس، ناقوس و...
۲- (اِ.) بانگ، صدا.
۳- نوسانات فرعی صدا، پژواک.

(طَ رَ) [ ع. طهاره ]
۱- (مص ل.) پاک گردیدن.
۲- غسل کردن، وضو گرفتن.
۳- (اِ مص.) پاکی.

(~. کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م.) پاک کردن، شستن اندامی که کثیف باشد.

(~. گِ رِ تَ) [ ع - فا. ] (مص م.) (عا.) شستشوی پس از دفع ادرار یا مدفوع.

(طُ هْ) [ ع. ]
۱- (مص ل.) پاک شدن.
۲- پاک شدن زن از حیض.
۳- (اِمص.) پاکی.

(طَ) [ ع. ]
۱- (مص م.) طهارت کردن.
۲- (ص.) آن چه که با آن طهارت کنند.

[ تر. ] (اِ.) ضیافت، جشن.

(طَ حِ) [ ع. ] (اِ.) جِ طاحنه ؛ دندان‌های آسیا.

(طَ رِ) [ ع. ] (ص. اِ.)
۱- جِ طارف.
۲- چشم‌ها.
۳- خیمه‌ها و خرگاه‌های دامن واکرده جهت نگریستن ماوراء آن.
۴- ددان که شکار را بربایند.

(طَ) [ ع. ] (ص.)
۱- اخته، خایه کشیده.
۲- خواجه سرا.

(طَ) [ ع. ] (ص.) جِ طاغیه ؛ گستاخان، سرکشان.

(طَ وّ) [ ع. ] (ص.)
۱- بسیار طوف کننده.
۲- خادمی که به مهربانی و عنایت خدمت کند.
۳- در فارسی: دوره گرد.
۴- عسس.
۵- دزد، راهزن.

(طَ) [ ع. ]
۱- (مص ل.) گرد چیزی گشتن.
۲- دور خانه خدا گشتن.
۳- (اِمص.) گردش، دور.

(~. کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل.) گرد چیزی گشتن، دور زدن.

(طَ وّ) [ ع. ] (ص.) بسیار دراز.

(یِ) [ ع. طوائف ] (اِ.) جِ طایفه.